Biografie

Biografie
Naam Taco Remkes
Geboortedatum 20 november 1984
Geboorteplaats Amsterdam

--------------------------------------

In 1995, zo rond mijn tiende, begon ik met golfen. Ik ging met mijn opa en oma mee naar golfbaan Spaarnwoude en hoewel ik bleef spelen moet ik eerlijk toegeven dat ik er eigenlijk maar weinig aanvond. Ik kon de bal aardig raken, maar mijn echte liefde lag bij het voetbal. Dat was mijn passie en ook daar was ik vrij goed in. Als linksbuiten schopte ik het zelfs tot de jeugd van Ajax waar ik onder andere onder Co Adriaanse werkte. Het lijkt wel gisteren dat ik hem hoor roepen dat we onze shirts in de broek moesten doen. Goh, wat waren we bang voor die man… Door blessures aan mijn knie spatte de droom om het als profvoetballer te gaan maken uiteen en in 1997 stapte ik definitief over naar golf. En gelukkig vond ik die sport inmiddels wel helemaal geweldig!

Nadat ik me volledig op golf richtte ging het hard. Niet dat ik als amateur grote prijzen pakte, maar mijn handicap ging snel omlaag, ik kwam in de C-selectie, daarna de B-selectie, Jong Oranje. De ELTK’s waren – ook zonder te winnen – hoogtepunten, maar ze waren vooral ook iets anders. Ik kon de bal aardig raken, maar ik speelde daar met jongens die echt vier klassen beter waren. Het was het moment dat ik me realiseerde dat als ik het ooit wilde maken als professional, er echt een paar tandjes bij zouden moeten. Ik kon dan wel een plushandicap hebben, om met sommige van die mannen mee te kunnen moest ik echt uit een ander vaatje gaan tappen! Maar er was nog iets wat ik zag. De manier waarop zij met hun sport bezig waren, zo bewust, zo met een doel voor ogen, dat wilde ik ook. Zeker ook omdat ik in diezelfde periode – rond 2004/2005 – een jaartje ergens op kantoor werkte. Dat was echt helemaal niets voor mij. Ik moest naar buiten! Eind 2006 besloot ik professional te worden. Een beetje een gok was het wel maar ik wist één ding heel zeker: ik wilde het gewoon geprobeerd hebben, stoppen kon ik altijd nog. 

Al vanaf de eerste wedstrijd op de EPD Tour, het circuit waar ik in 2007 speelde, ging het goed. Ik werd elfde bij mijn professionele debuut en een week daarna vijfde in mijn tweede wedstrijd. Daar verdiende ik een cheque van duizend euro… ik voelde me echt de rijkste man van de wereld, maar het was vooral een duidelijk signaal dat ik goed mee kon op dat niveau. En het bleef niet bij dat begin. Ik miste niet een keer de cut, eindigde dat jaar uiteindelijk elf keer in de top-10 en won twee wedstrijden. In juli met één slag voorsprong de Augsburg Classic en in september  - eveneens met één slag voorsprong – het Pools Open. Mede dankzij die uitslagen eindigde ik als tweede op de Order of Merit, met ruim twintigduizend euro aan prijzengeld, en verdiende ik een kaart voor de Challenge Tour. Een prima debuutseizoen als professional dus!

In 2008 en op de Challenge Tour trok ik de goede lijn van 2007 ‘gewoon’ door. In de tweede wedstrijd eindigde ik in de top-5 en dacht ik ‘hé, hier kan ik het dus ook’. Ik had dat jaar de wind eigenlijk de hele tijd vol in de rug. Ik speelde goed, had veel vertrouwen, en haalde over het hele seizoen negen top-10 noteringen, waaronder drie overwinningen. De eerste in Schotland was onverwacht, de tweede op mijn homecourse De Houtrak in Nederland héél bijzonder, en bij de derde kort daarna was ik zelfs bijna niet meer verbaasd. Ik eindigde uiteindelijk als derde op de Order of Merit met een prijzengeld van ruim honderddertigduizend euro, nog geen zevenduizend euro achter de nummer 1. Net als in 2007 promoveerde ik in één jaar naar het volgende niveau. In 2009 mocht ik me lid van de Europese Tour noemen. Een droom die uitkwam!

De droom van spelen op het hoogste niveau begon nog aardig. Bij mijn eerste wedstrijd op de Europese Tour in 2009 in Hong Kong haalde ik - op mijn verjaardag nog wel - mijn eerste cut en in de drie wedstrijden daarna haalde ik nog twee keer het weekend. Het was een prima start van het seizoen en ik had er dan ook veel vertrouwen in.

Wat daarna allemaal gebeurde is bekend en niet iets om vrolijk van te worden. Ik miste de ene na de andere cut, kreeg rugklachten en verloor meer en meer het plezier in golf. Dat wat een mooi debuutjaar op de Europese Tour had moeten worden werd een heel moeilijk verhaal. Vanaf maart tot en met eind oktober haalde ik maar vijf keer de cut en ik verloor dan ook ruim mijn kaart voor 2010 waardoor ik terugmoest naar de Challenge Tour. Nog altijd geteisterd door de klachten van 2009 werd dat ook een heel moeilijk jaar en met vijf cuts in zeventien optredens stond ik aan het eind van dat jaar weer helemaal met lege handen.

In de loop van 2011 kwam het herstel. Dankzij hard werken en goede begeleiding kwam het plezier in de sport terug en werd ik ook steeds fitter. Het moment van de ommekeer was voor mij het KLM Open van 2011 waar ik dankzij een invite mocht spelen. Hoewel ik de cut op enkele slagen miste, genoot ik er van om weer terug te zijn. De sfeer, de kwaliteit van de baan, het spelniveau: ik had het gemist. Maar weten dat je terug wilt komen is één ding, dat voor elkaar krijgen doe je niet een, twee, drie. Omdat ik in 2009 en 2010 echt al mijn speelrechten kwijtraakte moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Ik diende alle fases van Qualifying School te doorlopen – in totaal veertien rondes – maar haalde uiteindelijk de top-30 en daarmee een van de beschikbare kaarten voor de Europese Tour voor het seizoen 2012.